زمان،

 آوار ِ خستگي ست . 

                        بخنـــــد

 بقدر ِ دانه ي گندمي ،قطره ي باراني .  

از تو انسجام ميگيرد عشق ،

 اگر باران را باور کني.  

به وسعت فردا ايمان بياور ، 

چراغي بر فروز

 آينده از آن ِ ماست .

                                   ح - ب

                                تــــوهــم

                              21/05/1387                                                     

باغي براي خيال ، 

باغي براي زيست ،

از کدام کوره راه گذر کني ،

تا باران تازه ات کند ؟            

 ديگر براي خيال مجال نيست

 زيجير ِها گسسته اند

هرنسيم ،تزوير ِ تازه ايست.

نتهابه قدر ِ قطره اي

عشق ميسر نيست

 هر دانه ي زنجير،

 حلقه اي بر دار ِ آدميست

  براي زيست ديگر اميد نيست ...؟

                                                 سرايش : ح - ب

                                                   تــــــــــوهـــــم

                                                       13/05/1387

تقديم  به شمع هاي فروزان شعر و ادب پارسي

                استاد هـوشنـگ ابتــهاج

                           و زنده ياد

               استاد مهدي اخوان ثالث :  

شبي به دفتر ِعشقت، مرا تو مهمان کن

تــرا به جـان ِ"اهـورا" بـدَم ، بـــهاران کـن

قـريـنِ رنـج و مــلالـم ، دريـن شـب يـــلدا

تو خود ستارهء صبحي،شراره بــاران کن

بـريـن خــزان ِ ستـمـديـده‌ء سـکوت آئيـن

بخوان تـرانهء " امٌيـــد" و يــادِ يــاران کـن

طنين ِخنـدهْ "سـايه" نه کس دگر بـشنيد

تـو جانْ ز پـرده برون آي و ميگساران کـن

من آن " تـَوَهًُـمِ" دردم دريـن حضور ِصبور

اگـر تـرانهء عشقـي ، هـواي بـــاران کــن 

                                         سرايش : ح – ب

                                           تــــــــو هــــــم

                                             09/06/1385

باغ ها خاموش، دستها خسته، اي هزاران داد

در سکوت ، به نغمه ي نابارورشقايق ميدهم گوش

اي دوصد لعنت برين بيهوده زيست، اي بسا بيداد

                                                 ح _ ب

                                             تــــــوهـــــم

                                          12/05/1387

امشب همه غم هاي عالم را خبرکن !

بنشين و با من گريه سرکن

                             گريه سرکن !

اي جنگل ، اي انبوه ِ اندوهان ِ ديرين

اي چون دل ِ من ، اي خموش ِ گريه آگين

سر در گريبان ، در پس ِ زانو نشسته

ابرو گره افکنده چشم از درد بسته

در پرده هاي اشک ِ پنهان ، کرده بالين ! 

اي جنگل اي داد

از آشيانت بوي خون مي آورد باد

در بال ِ سرخ ِ کشکرت پيغام ِ شومي ست

آنجا چه آمد بر سر ِ آن سرو ِ آزاد ؟

اي جنگل اي شب !

اي بي ستاره !

خورشيد ِ تاريک !

اشک ِ سياه ِ کهکشان هاي گسسته !

آيين? ديرين? زنگار بسته !

ديدي چراغي را که در چشمت شکستند ؟

اي جنگل اي حيف !

همساي? شب هاي تلخ ِ نامرادي !

در آستان ِ سبز ِ فروردين دريغا

آن غنچه هاي سرخ را بر باد دادي !

اي جنگل اي پيوسته پاييز !

اي آتش ِ خيس !

اي سرخ و زرد ، اي شعل? سرد !

اي در گلوي ابر و مِه فريادِ خورشيد !

تا کي ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟

اي جنگل اي خشم !

اي شعله ور چون آذرخش ِ پيرهن چاک !

با من بگو از سر گذشت ِ آن سپيدار

آن سهمگين پيکر، که با فريادِ تندر

چون پاره اي از آسمان افتاد بر خاک !

اي جنگل اي پير !

بالند? افتاد ، زمينگير !

خون مي چکد اينجا از زخم ِ ديرين ِ تبرها

اي جنگل ! اينجا سين? من چون تو زخمي ست

اينجا دمادم دارکوبي بردرخت پير مي کوبد

 دمادم .

                                 شاعرهميشه ها - هوشنگ ابتهاج

                                            ه – الف سايه

گلوي مرغِ سحر را بريده اند و

                                          هنـــوز

در اين شطِ شفق

                      آواز ِ سرخ ِ او

                                      جــاريســت . . .

                                           استاد هوشنگ ابتهاج

                                                ه ـ الف سايه

خوابهاي مرا

تفسير خواهد کرد ميدانم

پرستوي دوبار آمده ي باغ ِ بهار .

 آسمان انبوه  ابرهاي فراوانيست

 همچنانکه ميبيني همچنانکه ميداني

 ديگر قحطسالي نحواهد بود

اگـر  ايمان بياوريم به رويش برگ 

تــــرنُم بيدريغ عشق در مژه گان گل

به پايداري درخت در شب ِ سرد زمستان

اگـر بـاور کنيم  از آنِ مـاست فــردا

و زمين را  آسمان و درختان را

دوست بداريم بي هيچ منتي . . .

              بــدانيم

 حتي با يک گل بهار مي شود

وقتي باور کنيم او زنده است

 عشق را  خواهد باريد

  بر کلبه هاي بي رونق مان .

 برخيز : خانه را - گلدان را

باغ را - باغچه را

بذري دوباره بکار

خورشيد مي تابد - باران مي آيد

خاک صيقل خورده ست

فــــردا در راه ست 

            بــــهار

پشت دريچه هاي بسته ي انتظار

نشسته است بتاران غبار  

          بگشاي ، در بگشاي ....

                                                    ح - ب

                                              تـــــوهـــــم

                                            1387/05/10

     در گشودند به باغ ِ گل سرخ  

                  و من ِ دلشده را                 

 به سرا پرده ي رنگين ِ نماشا بردند

           من به باغ ِ گل سرخ

          همره قافله ي رنگ ونگار

          به سفر رفتم

                     از خاک به گُل

        رقص ِ رنگين ِ شکفتن را

                                  در چشمه ي نور

            مژده دادم به بهار .  

                                                   ه - الف سايه

بر چيد مهر دامن ِ زربفت و  خون گريست

چشم افق  به ماتم روز  ِ سياه بخت

وز هول ِ خون  چو کودک ِ ترسيده مرغ ِ شب

ناليد بر درخت .

شب سايه بر فشاند و  کلاغان ِ خسته بال

از راه هاي دور رسيدند تشنه کام

رنگ ِ شفق پريد و سياهي فرو خزيد

از گوشه هاي بام .

من در شکنجه ي تب  و جانم به پيچ و تاب

در ديده ي پر آبم  عکس ِ جمال اوست

بر مي جهد ز چشمه ي جوشان ِ مغز ِ من

هر دم خيال ِ دوست .

                         ***

اين مطرب از کجاست ؟ . . . که از نغمه هاي او

بر خانه ي خرابِ دلم  سيل ِ درد ريخت

اين زخمه دست ِکيست  که بر تار مي زند؟ . . .

تار ِ دلم گسيخت !

چون واي واي ِ مرگ  جگر سوز و دلخراش

چون ناله ي وداع  غم انگيز و جانگزاست

اندوهناک و شوم  چو فريادِ مرغ ِ حق

اين نغمه ي عزاست .

                                  استاد شعر و غزلسراي معاصر ايران

                                       هوشنگ ابتهاج (ه- الف سايه)   

دلُم مي خواد که دلخواهُم تو باشي  

گل باغُم ، نظر گاهُم توباشي

بيا تا شور ِ عشق درچشم مو هست

چومي مست و شِکرخواهُم تو باشي

                                                                                                                                                                                                       ح - ب 
                                                             تـــــوهــم 
                                                            26/04/1387

يکشب دلم براي تو تنگ مي شود

يکشب ز فقر،دلم  سنگ مي شود

يکشب بي خيال، مي نشينم کنار ِ ماه

يکشب ز نور ِ شما، پُر آهنگ مي شود

يکشب که مثل هرشب ست از گوشه هاي ماه

بنگربه موج خون که بي درنگ مي شود

يکشب که در خيال ، مي نشيني کنارِ دلم

سبزه مي شود ،گل مي کند،هم آهنگ مي شود

                                                       ح - ب

                                                    تـــــوهــم

                                                  18/04/1387 

  تقديم به زناني که مظهر استقامتند و پيکار 

                                               
   ويرگولي کنارِِِِِ قلبت مي کارم

                            نقطه اي بر لبانت 

                            گلي در دستان ِ کوچکت .         

                شايد باورم کني .!!

                             من خسته ترينم 

                                    خوشا پرواز پرنده اي

                                                   آغاز نسيمي

                                         شبنم باراني ،

                                روشن ترم کند                                    
                    سالهاست آفتاب را نديده ام ......؟؟!!
                                                            

                                                                          ح - ب 
                                                                    تـــــــوهـــــم
                                                                    04/04/1387
 
 

 کليه متون و اشعارحقير،  تقديم به ايرانيان آزاد

                                                                 درود و صد بدرود
                   

 من از دل مي سُرايم هم از دولت سرايم :

                                              وطن اي خاک سيلي خورده ي خصم

                                              لباس مندرس  ،همتاي همرزم 

                                              تو را در لحظه هاي مرگ وفرياد

                                              تو را در دخمه هاي سرد بيداد

                                              تو را  اي پرچم سرخ عدالت

                                              تو اي زيباترين رنگ رفاقت

                                              تو را چون آفريدند چو مجنون آفريدند ....؟!!

                                                                                                                                                                       ح - ب

                                                                                                                                                                      تـــــــوهــــــم

                                                                                                                                                                                1387/03/10        

فروغ ِ چشمانت به من آموخته است

         امشب باران مي بارد وزمين دوباره سبز

                 ايکاش يکبار به انبوه کوچه ي اقاقيها نظر کني

                     من امشب ابر ِ چشمان ِ خاکستريم را

                                 ميهمان ِ ِ مژگانت مي کنــم

                                                         بايد  رها شــــوي  

                                                                    ح - ب

                                                                تــــــوهـــــم 

                                                                               28/02/1387   

 خــــــــواب تــــرا که پرواز داده است ؟

                     من ديده ام -

                      طولاني ترين شهاب - خداست

                      روشني عشق را درياب

                    ستاره هاي خوني ِ پر بسته ، آزاد خواهند شد

                    روزي که ايمان بياوريم به « سبزه هاي باغ نخيل »

                    خوشــــا استواري اي